Een gewone werkdag
Sinds een paar weken hebben we in Travellers Rest een nieuwe buurman, de minister president van Uganda. Niet dat de heer Museveni elke dag zijn woning naast ons betrekt maar toch is het wel een eer om naast het nieuwe State House Kisoro te wonen. Een nieuwe State House houdt natuurlijk in dat deze officieel geopend moest worden en dat grootse gebeuren stond gepland op 22 december 2010. In de aanloop werden wij al bezocht door de regionale vertegenwoordiger van de minister president. En dat betekende dat wij de opdracht kregen om flink te snoeien in ons groen. Het jarenlange streven van Travellers Rest om alle zicht op gebouwen en muren weg te werken achter groen werd in een paar dagen tenietgedaan. Op 21 december meldden de eerste bezoekers zich: soldaten. Compleet met automatische geweren sloegen zij hun tentjes op in onze tuin. Wel een veilig gevoel want zo goed beveiligd was Travellers Rest nooit eerder. Op 22 december was het dan zover: een enorme stoet auto’s denderde door het dorp. Gelukkig had Museveni zijn kenmerkende hoed op zodat hij toch herkenbaar was. Iets later denderde de stoet de andere kant om nog iets later weer een andere kant op te denderen. Her en der een speech (het is ook nog eens verkiezingsstrijd) en op naar het State House. Van de opening zelf hebben we weinig mee gekregen maar we werden wel gedurende de gehele dag bezocht door allerhande hotshots. De volgende ochtend was ik uitgenodigd voor een ontbijt bij de buren maar ja, dat ging niet door helaas. Speciaal voor de gelegenheid had ik bij een plaatselijke kleermaker een kostuumjasje aan laten meten. Mooie stof uitgezocht, een tijd stilgestaan om de maten te laten nemen en dan verwacht je een jasje dat min of meer past. Het paste dan ook wel maar er konden nog twee JanWillems in. Wel komisch dat de kleermaker van mening was dat het als gegeoten zat. Aan laten passen en natuurlijk was het na de reparatie eigenlijk iets te klein. Toch maar gekocht en nu kan ik bij hoogtijdagen een keurig jasje aan dat in de schouders net even te strak te zit. Om de dag van het ontbijt niet helemaal verloren te laten gaan ben ik met een Nederlandse vriendin naar het museum in Kisoro gelopen. Gekscherend noem ik dat het Kisoro Rijksmuseum en een bezoekje is het absoluut waard. De linker entrée brengt je in de winkel: een heerlijke verzameling van allerhande spullen en de enige winkel waar je allerlei gebruiksartikelen als souvenir kunt kopen. Onder de toonbank staat een mand met allerhande oude munten en bankbiljetten, erg leuk ook. Na betaling van de entreeprijs mag je weer naar buiten om naar de rechter ingang te lopen. Wanneer die deur dan open gaat betreedt je een ongelooflijke verzameling stof en antieke gebruiksartikelen uit de regio. Mister Jean leidt hoogstpersoonlijk de gasten rond en vertelt voluit over de betekenissen van alle artikelen. Hij doet dat op een manier die zeer lachwekkend is en heeft zelf dan ook het grootste plezier. Een scala aan artikelen komt aan je voorbij: van de oorspronkelijke Afrikaanse ambulance tot een antieke paraplu en van scheermessen tot spelletjes. Even later zaten we met ons drietjes dan ook een spelletje te spelen waarvan de uitleg volledig aan ons voorbij ging. Wie er gewonnen heeft is dan ook nog steeds onduidelijk. Maar wat wel duidelijk is, is dat een bezoekje aan dit museum en deze winkel absoluut de moeite waard is. Kortom, we hebben weer een paar interessante dagen mogen beleven in Kisoro.