Het regent
Het regent. Volgens de meeste mensen die ik op straat tegenkom, regent het erg hard en is het erg slecht weer. Ach, alles is betrekkelijk. In Namibië regent het aanmerkelijk harder. En dat is natuurlijk best opmerkelijk voor een land dat grotendeels uit woestijnen bestaat.
Toen onze eigen lodge in Damaraland eenmaal open was, hebben wij onszelf maar eens verwend met een klein zwembad. Halverwege een berg vonden wij een prachtig egaal stuk waar ons luxe bezit prima paste. Vanuit het zwembad hadden we een prachtig uitzicht over de vallei. Op een mooie dinsdagmiddag zaten wij dan ook, gastenloos, te genieten van een koude plons. Opeens stak er een wind op en werd het donker. Binnen een tijdsbestek van een paar minuten zaten we middenin een wind- en regenhoos. Terwijl we naar beneden probeerden te rennen (wat best zwaar was tegen de wind in) zag ik mijn woontent de lucht in gaan. Laten we zeggen dat deze tent inclusief meubilair zo een meter of 50 door de lucht vloog om vervolgens half op een gastentent neer te komen. Na mijn tent vlogen er nog een paar tenten her en der door de lucht. De overkappingen van de restaurant- en bargebouwen konden we met grote moeite overeind houden. Net zo snel als de storm er was, was deze ook weer weg en binnen een paar minuten was het weer vertrouwd warm en zonnig.
De rest van de dag gebruikten we om overal te zoeken naar weggegooide bezittingen. Best gek om een foto van mijn moeder uit een boom te moeten plukken. Veel was kapot, veel vonden we werkelijk honderden meters verder terug. Na een paar dagen van schadeherstel was de boel weer redelijk op orde. En om weer even bij te komen leek een frisse duik in het zzwembad wel weer een goed idee. Niet dus. Want precies een week na deze eerste storm (echt, wederom dinsdagmiddag kwart voor 4) gebeurde hetzelfde. Min of meer, want deze tweede storm was serieuzer. In alles eigenlijk. Aanhoudende wind met enorme windstoten, regen die het zicht volledig benam, nonstop donder en bliksem. En angst. Dit keer lukte het niet om de overkappingen overeind te houden. Nadat de bar er van door ging, hebben we maar snel met man en macht het restaurant zelf naar beneden getrokken. Ondertussen vlogen her en der wat gastententen door de lucht. Het dak van de receptie bleek ook te kunnen vliegen. En ach, zonder dak is de hele constructie van een gebouw altijd wat minder dus dat er een muur omviel….dat was te verwachten.
De volgende dag kwam er wederom een storm door de vallei aanbrullen. En de angst bij ons allen zat er redelijk in dus we besloten te gaan schuilen in de container. Onze zeecontainer die zo netjes alle spullen van Nederland naar Damaraland had gebracht. Deze toch best zware container stond te schudden in de wind. Een eng gevoel. Dieren schijnen altijd een beter gevoel te hebben voor stormen en andere thermische ontwikkelingen en onze honden stonden volledig te trillen, verstopt achter dozen.
Uiteindelijk was dit het einde van een mooi avontuur, een eigen lodge in de Namibische woestijn. In het nabijgelegen WalvisBay (200 kilometer verderop, aan de kust) vond ik een leuke woonruimte en begon ik mijn eigen cateringbedrijf. Een van mijn eerste trips bracht mij samen met een Namibische tour operator naar Spitzkoppe. Hier zetten wij een mobiele lodge op: keuken, een stuk of 10 gastententen, restaurant, eigen tenten. Een waanzinnig mooi stuk rotswoestijn en o, wat zag het er meestal lieflijk uit! Totdat…..het begon te regenen. En het bleef regenen. Dat schattige stroompje water dat door ons tentenkamp werd groter en breder en dieper. Binnen een half uur was de droogte omgetoverd in een kolkende rivier. Het personeel was druk met helpen van gasten en redden van bagage en ons tentmateriaal. Ik stond als chefkok mijn fornuizen en pannen vast te houden want een plotselinge zijtak van de rivier had het op mij gemunt. De pan met aardappels dreef weg maar met een snoekduik wist ik die nog net te redden. Ondertussen stond ik tot mijn middel in het water. De dichtstbijzijnde droge plek was aan de andere kant van de rivier en met in elke hand zoveel mogelijk pannen wist ik het diner in veiligheid te krijgen. Het fornuis vonden we later terug, slechts 200 meter verderop. Iedereen was ongedeerd en zo zaten we even later toch nog aan een ietwat waterig diner. De regen stopte langzaam en de rivier werd zienderogen kleiner om de volgende ochtend volledig verdwenen te zijn. Bizar om mee te maken. Uiteindelijk waren we twee dingen kwijt: een pannendeksel en een zaklamp. Voor de rest hebben we alles terug weten te vinden. De gasten waren ietwat onder de indruk en helaas lag dat dit keer niet aan mijn kookkunsten. Nadat zij waren vertrokken hebben wij alles overal in de zon gelegd en gehangen en zijn de berg opgeklauterd. Overal kleine en iets grotere watervallen en bassins met heerlijk schoon water. De beste douche die ik ooit heb gehad. En we hadden de tijd omdat we toch moesten wachten tot alles een beetje droog was.
Over regens in Uganda ga ik maar even niets zeggen. Ok, een regenbui waarin je niet verder kunt kijken dan 15 meter is best redelijk. Kortom, beste mensen….over het algemeen zijn die zware buien hier in Nederland gewoon lekker sappige miezerbuitjes. Het jammere is dat het na afloop niet meteen weer warm en zonnig is. Toch nog iets te klagen dus.