Leuren langs deuren
Ik dacht dat ik het een paar weken zou doen maar ik doe het ondertussen meer dan 3 jaar: fondsenwerven. En dan de werkwijze waarbij ik van deur naar deur ga en overal mijn verhaaltje begin. Soms blijft het bij een begin, soms volgt er een lang gesprek. Wat er ook volgen mag, het is wel elke keer een andere deur van een ander iemand in een andere woonplaats voor een ander doel bij ander weer. Saai wordt het dus niet echt snel en de combinatie daarvan met mooie gesprekken en veel humor maakt fondsenwerven best een verslavend werkje. Ondanks het feit dat je als werver in weer en geen weer buiten bent. Maar het gaat om de reacties die het de moeite waard maken. Toen ik begon als werver was dat voor de NierStichting. Mijn eerste structurele donateur schreef ik in Laren G. Meteen een wijze les want de klik aan de deur kwam tot stand door een compliment over de glazen pui. Bleek een eigen ontwerp en dus werd het compliment met een enorme lach aangenomen. Na een paar weken gingen we over naar VluchtelingenWerk,, ook nog eens op het moment dat de crisis qua toestroom losbarstte in Europa. Natuurlijk kreeg ik ook de “rot op met je vluchtelingen”, de “doe eens iets voor je eigen land lul” en de “ze moeten eerst eens iets doen aan de enorme ellende in Nederland zelf”. De mooiste afwijzing blijft een man in Ede; na een boos nee liep hij achter me aan om te vertellen dat ze mij aan mijn darmen aan een boom in de hete zon moesten ophangen. Op zich inventief. Het grappige was dat ik zijn rechter buurvrouw al ingeschreven had en toen zijn linker buurvrouw zijn tirade hoorde besloot ook zij om donateur te worden. Een mevrouw in Deventer moest erg huilen, ik nam haar maar mee naar binnen, zette haar op de bank en haalde een glas water. Ze bleek eind jaren 30 vanuit Oostenrijk dwars door Duitsland en Denemarken naar Zweden gevlucht te zijn. En met deze vluchtelingenstromen kwam alles weer boven bij haar. Een man zei gepikeerd nee, ik liep verder om twee deuren verder bij iemand naar binnen te gaan terwijl die man toch besloot om op de fiets achter mij aan te gaan. Hij vond enkel mijn collega en ging teleurgesteld naar huis terug. Een “dame” in Ruurlo rochelde een flinke rochel achter mij aan en smeet de deur zo hard dicht dat ik binnen iets hoorde vallen. Ik heb nog maar een keer aangebeld om dag te zeggen. In Meppel begon een mevrouw over het feit dat heel veel vluchtelingen doen alsof ze homo zijn, om op die manier sneller een visum te krijgen. Ze stelde dat ze altijd meteen wist of iemand homo zou zijn en dat zij er wel even voor kon zorgen dat die mannen het land uit gingen omdat ze geen homo zijn. Ik humde vooral en kon het natuurlijk niet laten om wat balletjes op te gooien maar ze herkende mij niet als homo. (Voor de goede orde: dat zegt iets oer haar, niet over mij). Maar gelukkig vooral veel mooie gesprekken, veel mensen die het geweldig vonden om als donateur een handje te kunnen helpen. En voor mij als werver lekker veel inschrijvingen dus lekker veel bonus. Een mevrouw die echt niet mag ontbreken in dit verhaal is een Oezbeekse mevrouw uit Ede. Ze sprak Nederlands, ik heb haar drie keer uitgelegd wat de bedoeling was, ik heb het haar na laten vertellen en ze bleef volhouden: ze wilde meedoen. Uiteindelijk ingeschreven en een dag later belde haar dochter al naar kantoor: moeders was in de veronderstelling dat ze maandelijks geld ging krijgen van VWN. Gossie! In Apeldoorn werd ik meegenomen de serre in, kreeg een kop koffie en zag even later mijn collega voor het huis in de regen staan. Ik zei nog tegen mevrouw dat hij daar stond, ze kwam niet verder dan het woordje “o”. Best raar om dan je collega in de regen te zien staan. Snel de koffie opgedronken en ook maar weer de regen opgezocht.
Andere fondsen volgden, de een met meer succes dan de ander. En toen gingen we op pad voor de Zonnebloem en specifieker: voor de Zonnebloem auto. Geweldig om mee aan de deur te komen want een landelijk initiatief met een lokaal resultaat. En inderdaad, bingo! Maar ook 20 minuten op m’n hurken in gesprek met een dame in een rolstoel die zo alleen was en zo weinig mensen sprak. Een mevrouw die steeds meer opgewonden werd want Silvia van de lokale Zonnebloem zat haar steeds dwars en nu hoorde ze al niet eens meer dat er uitstapjes georganiseerd werden. En dat allemaal omdat ze ruzie had met Silvia. Een man die eerst kortaf zei geen tijd te hebben en toen achter me aankwam omdat hij toch donateur wilde worden. Binnenkomen in huizen waar de moderne kunst van de muren springt tot huizen waar werkelijk alles antiek is. Aan tafel zitten bij een oude dame terwijl ze net bezig was om een stapel bankbiljetten te tellen. Ze moest even boven haar bankpas halen en dus zat ik aan tafel met die stapeltjes voor me. Heb haar toch maar even gewaarschuwd dat niet meer zo te doen. Bij een andere mevrouw ben ik verder gegaan met het vlees aanbraden zodat zij rustig het formulier in kon vullen. Al met al is mijn conclusie nog steeds dat het soms uitermate kansloos voelt om weer een middag over straat te moeten maar dat er ook elke dag wel weer een gesprek of ontmoeting is die het de moeite maakt. En net toen ik eenmaal dacht dat ik er mee gestopt was ben ik toch weer voor een andere opdrachtgever op pad gegaan. Kortom, hou je deur maar in de gaten want ik ben weer op pad.