Maar weer eens naar Keulen toe
Het klinkt afgezaagd en zo is het nu net niet bedoeld maar toch: ik ben maar weer eens naar Keulen geweest. De laatste keer dat ik er echt was, was voordat ik naar Namibië vertrok dus ondertussen toch al weer een jaar of 9 terug. Maar niet getreurd want het station was er nog en de stad stond er nog altijd om heen te pronken.
Iedere keer wanneer ik een eerste blik werp op de Dom ben ik even stil. En zo stond ik ook dit keer weer even met stomheid geslagen omhoog te kijken naar deze imposante kerk. En niet alleen want mijn vriend stond evenzo met open mond te kijken naar dit meesterbouwwerk. Eerst maar even snel naar het hotel om de tassen te dumpen en hopelijk al een kamer te krijgen. Een fietstaxi bracht on in korte tijd naar de buurt van de Neumarkt. Het lijkt wel of ik altijd weer in dat stukje Keulen terecht kom. Onze kamerbleek nog niet klaar maar we konden in elk geval onze tassen kwijt en liepen een stuk lichter even later langs de Apostel-kerk de stad in. Al zwervend door het winkelgeweld kwamen we uit op het plein voor de Dom. Stilte! Tenminste bij mij, niet bij die andere 15.000 rondrennende mensen. Stilte omdat de zon de torens goud kleurde. En met iedere 5 minuten die voorbijgingen werd de kleur mooier. Binnen scheen de zon door de glas-in-lood ramen om her en der bizarre keuren aan te brengen op muren en plafonds. Er is ook altijd iets met deze kerk wat mij weer boeit. We werden er allebei weer stil van! Eenmaal buiten vervolgden wij onze zwerftocht langs en door winkels en over kerstmarkten. Her en der werd druk gewerkt aan het afmaken van al deze markten in de stad. De lichtjes hingen al en de sfeer werd na de invallende avond dan ook al snel sprookjesachtig. Na een prima diner (waarbij de vraag natuurlijk weer opkomt waarom goed eten in Duitse restaurants toch altijd minder kost dan in Nederland) en een paar lekkere glazen Kolsch werd het tijd voor de Keulse nacht.
De meeste kerstmarkten zouden pas 24 november openen, de markt aan de oevers van de Rijn bij het chocolademuseum was de enige die al open was en dus de plek voor ons om te starten. En het was een leuke markt waarbij een gemengd was tussen kerstthema en haventhema. Leuk. Vanaf de buitenkant van het chocolademuseum is het natuurlijk maar een klein stapje naar de binnenkant en het is ook nog eens een leuk museum. Kortom, even later liepen we door een inspirerend museum te kwijlen. De zon buiten bleef schijnen en door een heerlijk aangename, bijna lente achtige stad zwierven we door de oude stad terug naar de Dom. En overal was het al kerst onderweg.
De Dom stond weer zijn best te doen om indruk te wekken en ja, het lukte ook dit keer weer. Tijdens ons diner bij een Thais restaurant werden we zeer onaangenaam getroffen door een aanhoudende stank. Het leek wel of iemand na 3 weken eindelijk zijn schoenen eens uit had getrokken en nu prinsheerlijk met stinkende sokken in het restaurant zat. Het waren niet onze buren want die hadden zo te zien hun schoenen nog aan. Navraag bij de kelner bracht het antwoord: achter ons aten mensen aan een speciale Thaise visschotel. Conclusie van dit is dat we er aan moeten denken om nooit vis te eten bij de Thai. Wat een lucht zeg! Keulen heeft een enorm aanbod in het roze nachtleven en we moesten natuurlijk hier ook een stukje van mee pikken. De buurt rondom het hotel is een van de twee buurten met het grootste aanbod en we hoefden dus slechts het restaurant uit te lopen om de eerste roze kroeg binnen te lopen. En de tweede. En de derde. Om uiteindelijk in de vijfde te blijven hangen. Nadat ik instortingsverschijnselen begon te voelen, bleef mijn vriend achter in de kroeg. Het leek wel alsof er gewacht werd tot ik vertrok want al heel snel daarna startte een speciaal optreden van ene Conchita Wurst. Voor mensen die niet naar het songfestival kijken: de man met de baard die in een jurk lichtelijk diva-achtig probeert te zijn. Wel grappig om te zien kennelijk en er kwam dan ook een blije vriend later thuis in het hotel.
De zondag werd de dag van eerst maar weer eens de Dom zien en vervolgens, na enkele hindernissen, de dierentuin. De weersverwachting was bewolkt met regen en zo liepen we de gehele middag in de zon. Beestjes kijkend en wel. Een jonge olifant kreeg zwemles van zijn moeder, het blijft altijd een geweldig iets om te zien hoe teder en bezorgd zo’n enorm dier is. Nadat moeder en kind even weg liepen van het water, draaide kind zich weer om en besloot terug te lopen en weer een duik te nemen (een echte duik!). Moeder hoorde de plons en rende heel snel naar het water om weer de helpende slurf te bieden. Prachtig om te zien. De nationale Ugandese vogel bleek een beetje de weg kwijt te zijn want deze altijd mooie kroonkraanvogel stond een volledige baltsdans af te draaien rondom de schoonmaker. Of de dans uiteindelijk tot de verovering heeft geleid, weet ik gelukkig niet. Een typisch Duitse aanval van Torten mit Kaffee und Tee bracht ons aan het einde van de middag. Voor het diner liepen we nog maar eens over de bijna klaar zijnde Schwulen-Weihnachtsmarkt. Ja echt, hij bestaat. Bij de worstenkraam werden we aangesproken en zo stonden we even later met een schotel gegrilde worsten in onze handen. Ze waren de installaties aan het testen en de worsten waren gratis. Wat een leuke Kerstgedachte! En nog wel toen wij op weg waren naar wat een rijk diner zou worden. Schweinshaxe…..sja, en die was groot. Zo groot dat in een normaal land 4 mensen hiervan zouden eten. In Duitsland is het gewoon een maaltijd voor een persoon. Een doggy bag bracht uitkomst. Maar wat is dat ongelooflijk lekker en zacht! En daarmee was de laatste avond een feit. Een groot glas Kolsch met een B52 sloot de avond af en de volgende ochtend startte met een paar druppels regen. Taxi, trein en Arnhem. Daar maar eens even de tassen in een kluis achtergelaten en deze stad snel bekeken. Qua winkels dan. Leuk. Deventer lag bij aankomst te pronken in de middagzon en slepend met onze zware tassen stonden wij even later, sleutelzoekend, voor onze huisdeur. Das war es mal wieder.
