Sja....Nederland....
Als Nederlander terugkomen in Nederland is niet al te moeilijk. Maar ik heb toch wel een flinke Afrikaanse klap van de molen gehad in mijn Afrikaanse jaren.
Toen ik enkele maanden geleden weer eens plaatsnam in een Nederlandse bus was ik even stomverbaasd dat de bus vertrok met mij als enige passagier. In Uganda wordt gewacht tot het busje vol is en totdat dit het geval is lopen er allerlei schreeuwende mensen om de bus heen. De Nederlandse bus rijdt dan ook nog eens volgens een redelijk strak tijdschema. In Uganda hoeft dit niet want er rijden honderden busjes heen en weer dus wanneer je nummer 1 mist, pak je gewoon nummer 2 of nummer 18. Het grote voordeel in Uganda (en trouwens ook Tanzania) is dat er 24 uur per dag busjes rijden en je dus nooit voor een leeg “perron” staat. In Nederland is dit dan weer een stuk beroerder geregeld. Zo waren wij in de avond rond kwart voor 8 in Purmerend om gezellig koffie te drinken bij iemand. Een brainwave deed mij checken welke trein we terug naar Deventer zouden pakken zodat we ook nog de bus naar Epse zouden kunnen nemen. Wel, dat betekende dat we om kwart over 8 weer in de trein moesten zitten. We hebben in Deventer uiteindelijk maar een taxi gepakt. En dat is ook al weer zoiets: ik mis de boda boda taxis! Het is werkelijk geweldig om waar je ook bent altijd een boda boda taxi te kunnen pakken. Zelfs buiten vaste sta-plekken om. En dat ook nog eens tegen een iets lagere prijs dan de Nederlandse taxis.
Om even bij te komen van alle ontwikkelingen (en om een stukje Nederland te bewonderen) zijn we een paar dagen naar Maastricht en Valkenburg geweest. De rit naar Maastricht voert over snelwegen en ja het klop, het gaat dan snel. Maar wat is dat saai! Met uitzondering van een kudde edelherten op de Veluwe viel er echt niks te zien onderweg. Hoe anders is dat dan in Uganda. Het dagelijks leven speelt zich op en naast de weg af. Kuddes koeien en geiten staan op de weg voor zich uit te kijken. Een zebra steekt over. Maar ja, daar staat weer tegenover dat het wegdek in Uganda vol met gaten zit terwijl dat in Nederland niet echt het geval is. Een twee-baansweg in Nederland is en blijft een twee-baansweg. In Uganda passen er best vier banen op een twee-baansweg. En mocht je er dan alsnog sneller over heen willen rijden, dan is er meestal ook nog wel wat ruimte in de berm. Wanneer de politie je dan aanhoudt, geef je domweg een biljet Ugandese Shillingen en je rijdt weer vrolijk door. Ik zal in Nederland niet proberen om de politie om te kopen. Heb gehoord dat dit niet gewaardeerd wordt, jammer.
Winkelen in Nederland heeft voordelen. Het assortiment is vele, vele malen uitgebreider dan dat in Uganda. Maar daar staat weer tegenover dat de winkels in Nederland vaste openingstijden kennen en dat de winkels op vaste plekken gevestigd zijn. In Uganda verkoopt iedereen die wat te verkopen heeft dat gewoon daar waar hij of zij op dat moment is. Mocht je een avocado willen, dan kun je die dus gewoon 24 uur per dag op straat kopen. En dat iemand een avocado wil is begrijpelijk want het groente en fruit in Uganda is verdraaid smakelijk.
Zowel Uganda als Nederland kennen vele regeltjes en papiertjes die nodig zijn om iets te regelen. Het grote voordeel in Uganda is nog wel eens dat je een ontbrekend formulier kunt vervangen door een eerder genoemd Shillingen biljet. Gaat in Nederland aan stuk lastiger. Zo mochten wij een inkomensverklaring 2013 gaan aavragen voor iemand die vanaf 2014 in Nederland woont. En ja, het was serieus! Ach, ieder huisje heeft zo z’n kruisje. Soms is het heerlijk om terug te zijn in Nederland en soms zou ik niets liever willen dan heel hard terugrennen naar Uganda.