Stuttgarter CMT
Januari dus tijd voor de jaarlijkse reisbeurs in het Duitse Stuttgart. En voor de 7e keer op rij de beurs waar ik samen met Marco aan de bak ga om reizen naar Uganda te promoten. Ook al werk ik niet meer bij Habari, het blijft leuk om dit met Marco te doen en ik hoop het dan ook nog wel een paar jaar te kunnen blijven doen. In al die jaren zijn er her en der dingen veranderd en verrassend veel dingen hetzelfde gebleven. Elk jaar is de beurs weer groter en elk jaar is het toch weer een herhaling van het jaar ervoor. We staan nu 6 jaar in hal 6 (het eerste jaar stonden we nog tussen de campers in hal 2) en hebben deels al die tijd dezelfde buren. Naast ons traditiegetrouw Wellness Stars ofwel “de beste” kuur- en wellness hotels van Duitsland. Achter ons altijd een aanbieder van fiets- en busreizen, links voor een Afrika aanbieder en rechts naast ons sinds een paar jaar een landkaartenmaker of zo (ik zal volgend jaar eens kijken wat ze daar nu echt doen). Tegenover ons elk jaar een verrassing. Van een Kroatische camping en Gartenschau naar busreizen en dit jaar een auto-pech-hulp aanbieder. Onze eigen stand verandert ieder jaar weer. Het eerste jaar ben ik met de trein vanuit Deventer gereisd in het gezelschap van 3 flink zware en grote fotobanners. Daarbij natuurlijk ook nog de nodige andere zaken en zelfs mijn eigen bagage. Na 2 jaar zijn de drie banners vervangen door een nog grotere banner die na enkele jaren het veld moest ruimen voor een magnetische fotowand. Steeds mooier! Elk jaar volop planten en foto’s en een mooi filmverslag van de 19daagse reis. Desks, stoelen, krukken, tafel, koffiezetter en waterkoker. Kortom, klaar voor de strijd.
Ik kwam dit jaar wederom op vrijdagmiddag aan en ondanks een kleine vertraging voor Mannheim had ik nog even de tijd om de Konigsstrasse in te lopen en wat rond te kijken in de uitverkoop. Prachtige winkelstraat! Toch maar door met de metro naar Filderstadt en mijn intrek genomen in het vaste hotel, Hotel Schuhmacher op maar liefst 10 meter van de metro-entree. Hartelijke ontvangst die steeds het gevoel geeft een beetje thuis te komen. Wat boodschappen bij de Aldi als voorbereiding op de komende avonden. Marco kwam iets later en na samen de nodige beursinkopen te hebben gedaan, stapten we enthousiast richting ons favoriete restaurantje: Tandem. Door ons ook wel Schitzelparadies genoemd. Op vrijdag is het schnitzelavond en ja, het was vrijdag dus we aten weer schnitzel. Op zaterdag begon de beurs met ingang van 2019 om 9 uur zodat we al vroeg aan het ontbijt zaten. Vaste tafel met vaste aanvulling van Claudia en Andy. Op naar de beurs voor dag 1. We hebben bijna elke dag versterking in de persoon van een oud-reiziger en op deze dag was dat de mij onbekende Sabine. Al snel stond ze reizen te adviseren alsof ze nooit anders had gedaan. De hele dag door volgde het ene gesprek het andere op. Prima en leuke dag. Omdat de zaterdag ook in Filderstadt de uitgaansavond van de week is, zijn in dit kleine stadje alle restaurants gesloten. Bijna alle maar de enige die open is vergeten we meestal te reserveren. Dus diner op het vliegveld bij, ook alweer traditiegetrouw, het wokrestaurant. En zo was mijn jaarlijkse beursweek weer begonnen.
De zondag bestond de versterking uit twee bekende dames, Christine en Birgit. Oftewel, erg gezellig en voorzien van zalige, door Christine zelfgemaakte, eierlikeur. Maandag tot en met donderdag stond Meggie weer bij ons in de stand en op vrijdag arriveerde Tina. Om toch af en toe iets wilds en anders te doen ben ik op maandag eerder weggegaan en met de S-Bahn naar de stad getuft voor nog een rondje Konigsstrasse. Stuk langer dan ik al gezien had en eigenlijk wel een soort winkelparadijsje. Elke maandag is demonstratie-avond in de stad dus dat ook meegemaakt, lekker Fleischkäse gegeten en terug naar Filderstadt. Over Fleischkäse gesproken: de favoriete lunch van ons beiden! De dagen die volgden waren gewoon soms drukke en soms wat minder drukke beursdagen met eigenlijk steeds hetzelfde verhaal en dezelfde vragen. Diner in het paradijs, diner elders. En zo denderde de beurstrein al snel door naar mijn laatste zaterdag en de reis terug naar Deventer. De terugreis verliep iets minder strak omdat de trein het begaf. Na een vertraagde start stonden we stil voor Hockenheim. Al met al een dikke 40 minuten stilstand, heel langzaam naar Hockenheim en verder ging de trein niet. Als haringen in de ton met een kleine trein naar Mannheim waar ik net op tijd was om in de ICE naar Amsterdam te springen. Zonder overstap naar Utrecht in verband met werkzaamheden (natuurlijk wel weer even genoten van die mooie Keulse dom) en verder naar Deventer. Thuis. Laat. Moe. Nu al weer zin in 2020!