Wandelen (en zo)
Dat dingen niet altijd volgens planning lopen is iets waar ik ondertussen wel aan gewend ben. Hoewel het niet altijd leuk is, is het soms ook wel weer een uitdaging om er weer iets nieuws van te maken. Door fouten en omstandigheden zit ik even zonder werk dus dat betekent in de eerste plaats hard zoeken en veel bellen/mailen/surfen en wat dies meer zij. Maar met het prachtige weer van de laatste tijd betekent het ook dat ik tijd heb om te genieten van de zon. En te wandelen. En te fotograferen. Een tijdje terug heb ik mijn oude en van slijtplekken voorziene camera verkocht en een nieuwe (gebruikte) camera teruggekocht. En ja, dat bevalt wel goed. Alles werkt een stuk beter, de fotokwaliteit is een stuk hoger, hij is zwaarder en groter, wat met mijn handen best fijn is. Al met al, ik heb weer plezier in het maken van foto’s. De combinatie van wandelschoenen en camera blijft een topcombinatie! En zo loop ik bijna elke dag de deur uit met schoenen en camera. De ene keer start ik vanuit huis, de andere keer rij ik ergens heen. Vandaag heb ik een leuke wandeling rond Lochem gemaakt, langs de Berkel, langs Zwiep, door Lochem. Het landschap is daar soms bijna on-Nederlands door de glooiingen in het land. Een onbekend kasteel, nog een onbekend kasteel, een ontzettend lief kerkje bij Zwiep. Gisteren was een van huis uit dagje. Over de Deventer spoorbrug, door de Hank naar de Wilpse Klei. Je loopt daar eigenlijk net buiten Deventer en toch ben je daar zo buiten. Veel vogels en dan opeens drie hazen die vlak langs mij renden en achter elkaar aan bleven rennen. Stukje verder vloog een ooievaar met prooi vlak over mij heen op weg naar het nest. In dat nest zat zijn dame met de twee kinderen. Het eten was kennelijk snel op want na een korte rust vloog pa weer de jachtwereld in. Ik dacht nog even dat ik een ontmoeting met een terreurbuizerd kreeg maar helaas, hij bleef hoog in de lucht zweven. Via een oud dijkje terug naar de Wilhelmina brug en op mijn favoriete terras op de Verlaagde Welle een welverdiende kop koffie. De dag daarvoor met een vriendin naar Olst gelopen. Eerst een stukje langs de IJssel waarbij ik een voor mijn nieuwe ruïne annex kunstwerk ontdekte. Een stuk over de oude IJsseldijk, zicht op een akker met korenbloemen en langs huis Nieuw Rande. Beukenlanen, waterpoeltjes, dijkjes, heerlijk. Na een paar kilometer was een Rust.nu locatie waar we dachten een snelle koffie te pakken. Zo lief: wat tafeltjes en stoelen, een kip, kleding te koop en allerlei dranken en ijsjes te koop. Overigens ook nog een fris ruikend toilet. Vlakbij kasteel de Haere een theetuin zonder thee maar wel met enorm veel bloemen en op het terras van het verderop gelegen kasteel een lekkere kop thee. Langs kasteel Groot Hoeflo naar Olst en met de trein terug naar Deventer. In het noorden van oost Groningen ligt de Dollard, een gebied waar ik nog nooit geweest was. Lang geleden een nacht in Oudeschans doorgebracht maar toen vooral de focus op het iets meer zuidelijk gelegen gebied rond Bourtange gelegd. Nu dus uiteindelijk maar eens de Dollard in. Ik had voor twee nachten een kamer geboekt in het Paradiso Motel in Bad Nieuweschans en zag tot mijn grote vreugde dat in de kamer ook een keukenunit met waterkoker en magnetron was. Oftewel, geen diners in restaurants maar een snelle maaltijd uit de magnetron. De eerste locatie waar ik belandde was Nieuw Statenzijl. Op de grens met Duitsland en middenin de polders. Een mooi schorrengebied met een sluizencomplex. Veel vogels natuurlijk ook. Naast gewoon wandelen is er ook een houten pad op palen dwars door het riet en de blubber naar een vogel-kijkhut. Best een eng eind lopen voor iemand die hoogtevrees heeft maar ik heb het gered, zowel heen als terug. Zelfs nog een zeehond gezien. Bij de sluizen nog even staan kijken naar het schudden en vervolgens met de auto rustig door het poldergebied van de Dollard getoerd. Prachtig maar mijn hoogtepunt vormde de naam van een dorpje: Hongerige Wolf. Her en der uitgestapt om een dijk te beklimmen of een stukje over een landweggetje te lopen. Terug in Bad Nieuweschans gegeten en een wandeling door en langs het dorpje gemaakt. Eigenlijk niks aan, met uitzondering van een heel klein leuk stukje. De volgende dag de Duitse kant van de Dollart (daar met een t op het einde) opgezocht. Ook weer prachtig en met her en der een koddig dorpje en zelfs een stadje met haven. In dit Ditzum een uur rondgezworven en genoten van bijna alleen maar oude gebouwen en een Waddenhaventje. Kop koffie bij Opa en weer verder toeren. Via Leer (mooi om hier even langs de havens en over de kades te lopen) terug naar Bad Nieuweschans en dan tijd om iets heel anders te doen: niks in Fontana. De weg terug naar Deventer heb ik door Duitsland gedaan, via Leer naar Papenburg en Meppen en via Bad Bentheim terug naar huis. Op de een of andere manier voelt zo’n tochtje door Duitsland altijd als vakantie. Beviel eigenlijk zo goed dat we nog maar een dagje die kant op zijn gegaan. Weer naar Bad Bentheim en na alle bezoeken aan het stadje nu toch maar een keer de burcht bewonderd. Erg leuk om te doen. Er valt niet echt veel te beleven maar een uurtje zwerven door de burcht is prima om te doen. Prachtig uitzicht overigens. Net buiten het stadje is een winkelcentrum met oa een DM, een K+K, een Deichmann, een Takko. Oftewel, voor je het weet zijn er weer twee uurtjes voorbij. Via Gildehaus door naar Gronau, een nog steeds redelijk sfeerloos gebeuren maar wel met goed eten en terug naar Deventer. Toll! Gronau en Bad Bentheim zijn de laatste maanden weer populair bij mij. Lekker om boodschappen te doen (lees: goedkope wijn en benzine), even lekker Duits praten en lekker eten. Om toch af en toe iets anders te doen zijn we de laatste keer doorgereden naar Rheine om daar door te steken naar het kloostercomplex van Bentlage. Vlakbij dat complex bevindt zich een oude zoutwinningsinstallatie. Zout bodemwater wordt hier naar boven geleid en vervolgens stort het zich langs een beukenhaag weer naar beneden. Op de haag vormen zich overal kristallen die weer de basiszijn van het zout. Mooi om te zien. Een korte wandeling brengt je dan bij het klooster. We zijn het klooster zelf niet in geweest maar de tuinen en landerijen vormen een perfecte locatie om wat rond te zwerven. In de kloosterboerderij is een galerie gevestigd waar moderne kunst staat/hangt/ligt. De koffie in het restaurant bij de parkeerplaats is werkelijk niet te zuipen dus laat dat de tip van de trip zijn. Binnendoor kun je vervolgens weer naar Bad Bentheim om alsnog vertrouwd boodschappen te doen. Terug naar het stadje zelf om in Das Alte Museum te eten.